Gözlerini Gözlerimden Ayırma    

 Hani bazı anlar olur sadece gözler konuşur diller susar ortalığı sesizlik

kaplar

gözlerin gözlerimde ellerin ellerimde kalbim heycanın en doruk noktasında

yüreğim bulutlar kadar yükseklerde…

 gözlerinden anlıyorum anlatmak istediklerini  gözlerinden gözlerime işliyor

anlatmak istediklerin sonra yüreğime dökülüyor yüreğim ise alıyor beni

uzaklara

götürüyor ruhum senle ve seninle…

ne çok şey anlatır gözlerimiz suskunluğun tam ortasında umuda yakılan ışık

gibi yüreğimin avucunun içinde hızla atışı gibi…

gözlerin değince gözlerime huzur kaplar yüreğimi içim senle dolar sımsıcak bir

tebessümdür beni sana bağlayan

Kelimeler yok artık  gözler konuşuyor şimdi gözlerim gözlerinle buluşunca o

an

ayırma gözlerini gözlerimden sus hiç konuşma bırak konuşsun

gözlerim anlatsın sana sevgimi hasretimi ayırma gözlerini benden gözlerim

sensizlikten ağladığında   dökülen göz yaşklarıma bak sensizliğin acısını gör

gözlerimde masumluğu gör sensizliği gör bende dökülünce gözlerimden sen bak

gözlerime hiç konuşma özlemi gör orda çaresizliği hisset bugulu gözlerle

bakarken ardından bırakma beni sersenişleri yükselir içimde ses veremem

susarım

konuşur gözlerim sen akınca gözlerimden kaybetmenin korkusu nasıl beni

büsbütün kapladığını nasıl acı verdiğini gör içimi nasıl acıttığını hisset

dökülünce gözlerimden göz yaşlarım hasretin nasıl yaktığını gör bende

vuslatın

acısını hisset benim gibi…

Damla damla dökülen gözyaşlarım anlatsın sana seni nasıl özlediğimi seni

nasıl

sevdiğimi gözlerim gözlerinle buluşunca ayırma gözlerini kaçırma benden göz

bebeklerime bak heycanımı hisset kalp atışlarımı duy seni gördüğümde içimin

kıpırtılarını hisset kalbimin sadece senin için attığını anla koy elini kalbime

gözlerin gözlerim de öylece dur konuşma yüreğimin çarpıntılarını hisset

heycanın

en doruk noktasında gör beni gözlerim değince gözlerini gözlerimden ayırma

anla ozaman beni....

      Kardelen                                                                         12.11.2008

 

                                                                                          20.09.2008


                                                                                    05:30
GECE KARASI HÜZÜN

Gecenin Karanlığı Yayılıyor Etrafa Bir sesizlik sarıyor her bir yanı yıldızlar o en

güzel ışıltılarıyla gökyüzünü şenlendiriyor şehir sus pus olmuş bu vakkite herkes

uykuda ben ayakta düşüncelerimle yoğruluyorum  bu geceyi bana yazdım bu gece

benim gecem gece karası hüznümün gecesi…
 
sokaklar şimdi bomboş şehrin loş ışıltıları altında bulu veriyorum kendimi

yürüyorum sesizce rüzgar bana eşlik ediyor. Her sokak  her cadde bir şeyler

 fısıldıyorlar sanki  Yalnızlığın Saati var mıdır.? Yalnızlığın saati

olurmuydu ki yalnızlığın saati yok mekanı yok her an yalnızsın ya işte doğarken de

yaşarken de ölürken de ben o yalnızlığın her zerresindeyim…

Gecenin sesizliği yüreğime işliyor gece  karası hüzün düşüyor yüreğime usulca

Gitmeyi öğrettiler ey hüzün kalmayı değil acıyı öğrettiler ey hüznüm sevinci değil

Mutsuzluğu öğrettiler ey hüznüm mutluluğu değil

Ağlamayı öğretiler gülmeyi değil

Vefasızlığı öğretiler vefayı değil

Fedakarsızlığı acımasızlığı yakıp yıkıp gitmeyi gitmeyi öğrettiler

Geriye arta kalan bu düşüncelerden nem kaldı yıkıldım artık

düştüm ya !  kuş misali  kanadım kolum kırıldı uçamıyorum ki artık

Ey Güzel hüznüm Yalnızlığım atıyorum her şeyi içimden

İçimdeki sevdaları öldürüyorum bir bir…

özlemlerimi bitiriyorum anılarımı acılarımı

sevinçlerimi kederlerimi herşeyi siliyorum artık
 
yaşamayı unutuyorum unutmaya çalışıyorum…
 
kendi kendime çekilme zamanı geldi

diyorum artık yine sana dönüyorum bir daha geri dönüşü olmayacak biliyorum

anılarımı siliyorum yakıyorum her şeyi  yapa bilir miydim sil baştan yapmayı acılarımı

sevinçlerimi yaralarımı kapata bilir miyim…?

Düşüncelere dalıyorum yine alıp götürüyor beni buradan başka yerlere bende

gidiyorum onunla birlikte

 karanlıklara dalıyorum çıkmazlara dalıyorum kalıyorum orda her zaman çıka bildiğim

kara deliklerimden artık çıkamıyorum çıkış  yoktu ki artık  benim için

 orda kalıyorum kendi içimdeki karanlıklarıma çekiliyorum orda kendi içimle

savaşıyorum  artık kendime gömülüyorum bir daha hiç çıkmamak üzere ve yine

düşünceler alıyor beni sorular sorular cevapsız anlamsız sorular

sorularımın cevapları yoktu ki artık çaresizliğin girdabındayım yani

 bir girdap ki alıp savurur beni her bir yana

geceme hüzün düşüyor onunla ağlıyorum

bu gece sanki bana eşlik ediyor geceyi bana yazdım Ey Gece Karası HüzüN…


Kardelen